معرفی ساز بنجو

این فیلم در مورد یکی از منحصربه فرد ترین سازهای بلوچی است به نام “ساز بنجو” است. موسیقی با دریا و زندگی مردم بلوچ پیوندی عمیق دارد. زندگی بلوچها از تولد تا مرگ با موسیقی در آمیخته، غم، شادی را در سازها و نواهای بلوچی می توان احساس کرد.

موسيقى دانان بلوچی با اسامی لورى، لولى، لانگا، پهلوان و شاعر شناخته می شوند و سازهای مختلفی دارند مانند قیچک، تنبورگ، رباب، بنجو، نى  یا نل ، دهل، كوزه و دینبوک

موسیقی بلوچستان، از نظر نشانه هاي تشکیل دهنده و الحان و تکنیک اجرایی، شباهت بسیاري به موسیقی شبه قاره هند دارد که از اشتراك فرهنگی، زبانی و همسایگی جغرافیایی می توان به عنوان مهمترین ارکان این شباهت اشاره کرد.  شباهت موسیقی بلوچستان با موسیقی شبه قاره سبب شده این منطقه ترکیب سازي ویژه اي نسبت به دیگر انواع موسیقی نواحی ایران را دارا باشد

 بنجو، ساز منحصر به فردی در میان خانواده سازهای اقوام ایرانی نیز هست. این ساز تنها ساز زهی مضرابی کلاویه دار است. بنجو از سازهایی است که از جنوب هندوستان به بلوچستان آورده شده است

جایگاه ویژه موسیقی سیستان و بلوچستان در بین ساکنان این سرزمین سبب شده مردم، خود میراث دار موسیقی باشند و آن را حفظ کنند. این خصوصیت مهم موجب شده بخش عمده اي از تاریخ، فرهنگ و آداب و رسوم این سرزمین پس از گذشت سال ها همچنان پایدار بماند

در گذشته موسیقی در جشن ها و مراسمات نقش بسیار پررنگ تری داشته اشت. موسیقی برای مردم بلوچ ابزاری برای ابراز فرهنگ، هنر، حماسه و تاریخ این منطقه بوده است

سازهایی که به صورت معمول بنجو را همراهی می کنند  باجا ، تبلا و پنجری است.

هر کدام از این سازها می تواند تکنوازی یا به اصطلاح سولو زیبایی هم داشته باشد.

صدای طبلا و کوزه حس دریا و حرکت در ذهن ایجاد می کند

بیشتر اشعاری که مردمان منطقه کنارک با خود زمزمه می کنند اشعار شاعری است که خودش هم بنجو  را زیبا می نوازد.

نوازندگی و خوانندگی در میان بلوچ ها حرفه و شغل به حساب نمی آید بلکه قسمتی از زندگی آنهاست . بیشتر ناخداها و جاشوها هنگام ماهیگیری نغمه ای را زمزمه می کنند و یا گروه خوانی می کنند. البته بعضی از این دریانوردان به صدای خوب در بین دیگران مشهور هستند